Het werd dit keer geen wandelvakantie op Texel. Van het dorp naar de dijk lopen deed ik zelfs niet, iets dat ik bijna iedere dag deed tijdens mijn vakanties op het eiland. Al zou ik die dijk vast halen te voet, maar de vraag zou dan zijn of ik ook genoeg energie zou hebben om de terugweg naar het dorp te volbrengen. Daar had ik ernstige twijfels over dus probeerde ik het maar niet. Het zou wat zijn als ik onderweg ergens strandde omdat ik niet meer verder kon en daar ergens langs de kant van een weiland of de zee stond met hond of kind. Nee, dat liever niet. Toch zat ik deze vakantie niet alleen maar op de bank en maakte ik niet enkel ommetjes door het bungalowpark. Ik legde ik deze vakantie wel degelijk heel wat kilometers af op het eiland.

Voor het eerst in mijn leven zat ik op een elektrische fiets. Bij het huren ervan zei de fietsverhuurder: ‘Maar mevrouw, als u nog nooit eerder op een elektrische fiets hebt gereden dan moet ik u erbij waarschuwen dat u hierna nooit meer anders meer wil!’ Om die opmerking moest ik hard lachen, maar diezelfde ochtend nog gaf ik de verhuurder gelijk. In no time fietsten mijn vrouw en ik met hond en kind achterop net na het huren van de fietsen naar het andere dorp om een visje te eten en fietsten we daarna door naar het grootste dorp om luiers te halen. Twee dorpen die we anders nooit zouden zien op dezelfde dag. Laat staan op dezelfde ochtend. Er ging een wereld, oftewel een eiland voor ons open!

Voorheen was ik het type dat stoer deed en zei dat ik zo een fiets niet nodig had en ik het afkon zonder elektriciteit, zelfs daar op Texel met die wind. Nu lach ik mezelf uit. Waarom zou ik in hemelsnamen op het eiland met die wind fietsen zónder elektriciteit? Waarom zou ik mezelf dat aandoen? Nu was de elektrische fiets een keuze uit noodzaak, zonder had ik geen uitstapjes uit het dorp kunnen maken. Het was twee weken lang in het dorp rondwandelen of een busje inschakelen om vervoerd te mogen worden. Dat busje is alleen niet meer wat het eerder was, in ieder geval niet meer voor mensen met een kinderwagen. Vele chauffeurs weigeren nu namelijk om de lift van het busje te gebruiken om de kinderwagen in het busje te krijgen. Dat liftje, zeggen ze, is bedoeld voor rolstoelen, niet voor kinderwagens. Wat is hier aan de hand?! Het zijn beide wagens om mensen te vervoeren! Er zou geen verschil moeten zijn, als je het mij vraagt. Al was er wel een chauffeur met een andere uitleg, deze zei het liftje niet te willen gebruiken omdat hij vond dat het erg lang duurde. Dat is uiteraard een heel ander verhaal. Eerder mochten we trouwens gewoon gebruikmaken van het liftje, sinds enkele maanden krijgen we nu “nee” te horen als we erom vragen. Die “nee” is één ding, maar dan vervolgens ook niet even helpen de kinderwagen in het busje te krijgen, vind ik toch wel een dingetje waarnaar gekeken mag worden. Zoveel inspanning kost het toch niet om even op te staan van je stoel en te helpen die wagen in het busje te krijgen?! Nee, lijkt me niet. Althans niet als je fit bent. Het is echter wél veel moeite om een kinderwagen erin te krijgen terwijl er een peuter inzit en een hond mee is. Dat is erg veel gedoe! Deze heisa kost ook veel meer tijd dan dat de chauffeur even een handje zou helpen om de kar erin te krijgen dan te blijven zitten en te kijken naar hoe ouders zich in het zweet werken om de smalle vooringang naast de chauffeur te gebruiken om erin te komen en zich erna door een idioot smal bochtje proberen te manoeuvreren om de wagen erin te kunnen plaatsen. Het kost tijd, energie en het humeur van de ouders wordt er niet beter op. De keuze tussen het busje en de fiets was hierna dus snel gemaakt.

Ach ja, twee weken cruisen op een elektrische fiets op Texel is geen straf. We zoefden van de ene kant van het eiland naar de andere kant en genoten zelfs van de harde wind in het uiterste noorden.

Na eenmaal fietsen met elektriciteit wil deze mevrouw inderdaad nooit meer terug naar zonder, helemaal niet op een eiland met haar wind. De elektrische fiets is niet voor even maar voor het leven!