Als je alleen in Londen bent, ben je nooit alleen. Binnen no-time heb je gezelschap en een gesprekje.

Op de ferry onderweg naar Engeland had ik al gelijk een medereiziger die me niet meer losliet. Ze had een puppy mee. We raakten in gesprek en vervolgens reisden we samen naar Londen. Lieve meid die zeven jaar geleden een stage volgde in Londen en er vervolgens niet meer wegwilde. ‘Tijdens mijn studie bedacht ik me: waarom zou ik nog terug naar Eindhoven gaan? Dat is een dorp in vergelijking met Londen. Ik wil hier nooit meer weg.’ Tijdens mijn studie wilde ik ook stage lopen in het buitenland, Londen stond bij mij ook bovenaan mijn lijstje. Maar mijn vader was zwak, ik kon en wilde hem niet voor zo een lange tijd alleen laten. Ik heb daar geen spijt van, we hadden nog een mooi stel jaren samen. Maar soms bedenk ik me wel, dat het ook anders had kunnen gaan.

Gisteravond in een pub waar ik nog niet eens een plek had gevonden om te gaan zitten werd ik aangesproken door een jonge man genaamd Peter, die me uitlegde hoe ik gratis bier kon drinken. ‘Je download deze app en dan scannen ze die code en daarna verwijder je de app weer en dan heb je dus niet betaald maar heb je wel je drankje, snap je?’ Ik durfde zijn trucje niet uit te proberen en betaalde braaf voor mijn biertje. Peter was duidelijk verslaafd. Zijn tanden waren allemaal hoekig zoals een vampier en hij had rode vlekken in zijn nek en op zijn armen. Hij was opslag verliefd op mijn hond. Tijdens ons gesprek zat ie de helft van de tijd op de grond naast mijn hond. Later kwam er een vriend van Peter bij, die denk ik ook zijn drugsdealer was. Ze hadden hele plannen voor de avond, ze gingen eerst naar nog naar twee andere pubs hierna en daarna hadden ze een huisfeestje ergens aan de andere kant van de stad. Ze vroegen of ik ook met ze mee wilde. Mijn hond kon ook prima mee. Ik bedankte hen voor hun aanbod en zei dat ik liever terugging naar het hotel en een film ging kijken. ‘Maar dat kan altijd nog, thuis kun je dat toch ook een film kijken? Je bent nu hier in Londen op vakantie. Wil je écht niet met ons mee?’ Zei Peter. Nogmaals bedankte ik hen voor het aanbod, maar alleen van hun plannen aanhoren werd ik al moe. Ik moet er niet meer aan denken om nog de hele nacht van bar naar bar te gaan en me ongemakkelijk te voelen op feestjes en van mezelf mag ik niet meer zo dichtbij mensen zijn die zo hard feesten omdat ik mezelf ken en ik niet weet of ik mezelf kan bedwingen als er drugs voor me op tafel ligt, om die reden blijf ik er dus liever heel ver uit de buurt.

Twee dagen was ik hier alleen in Londen. Het was leuk voor even, vooral al die mensen ontmoeten en hun te leren kennen door de levensverhalen die ze vertelden, maar nu wil ik wel weer samen zijn met mijn gezin. Straks worden we weer herenigd. Ze zitten nu in het vliegtuig hierheen. Gaan we met zijn allen toeristje-spelen.