3 minuten leestijd

Een vriend vertelde mij dat hij uitbehandeld is. Verschillende chemokuren en bestralingen mochten niet baten. De kanker kwam telkens terug en verspreidde zich door zijn lichaam. Ik vind het verschrikkelijk voor hem. Hij is nog niet bejaard en het is een lieverd met een goed hart. Met zijn partner woont hij in het appartementengebouw tegenover mij. Iedere dag zie ik hem hun hond uitlaten als ik uit het raam kijk. Dit kan hij nu nog. Hij is nu nog fit. Hij fietst zelfs nog zo een 35 kilometer op een middag. Hij zet door en geeft niet op. Maar het kan in ene allemaal omdraaien en dan is het einde daar. Het leven is verdomme heel erg kort, voor sommigen van ons te kort. Voor een andere buurtgenoot van mij duurde het te lang. Vorig jaar liet zij euthanasie plegen. Ze was niet oud en had ook geen ongeneeslijke ziekte maar geestelijk was de mevrouw zo ziek dat ze besloot niet meer verder te willen leven. Het leven vond zij ondraaglijk. Meer dan dertig jaar woonden we in hetzelfde appartementencomplex en altijd vertelde ze me hoe zwaar ze het leven vond en wat er wel niet allemaal zo verschrikkelijk mis was met de wereld. Met deze mevrouw kon ik nooit een luchtig gesprek voeren. Zij zoog mijn energie in enkele minuten uit mijn lichaam waarna ik klaar was met de dag, zo moe was ik. Deze buurvrouw was blij dat er een einde aan haar leven kwam. Mijn vriend die in het appartementengebouw tegenover mij woont is dat niet. Hij wil nog veel avonturen meemaken maar dat zit er hoogstwaarschijnlijk niet meer in. Hij moet genoegen nemen met wat hij in de korte tijd kan proppen die hij nog over heeft. Ik gaf mijn manuscript aan hem. Na acht jaar ploeteren zette ik er een punt achter en was het klaar om eindelijk gelezen te worden. Schiet op! Dacht ik. Het leven is zo verschrikkelijk kort! Mijn vriend kan nog maar zoveel doen in de tijd die hij heeft en ik loop hier te sukkelen met het afronden van mijn boek, waar ik al jaren mee bezig ben en met hem over praat, schiet verdomme op! Er is te weinig tijd, veel te weinig om nog zoveel te willen doen. Jarenlang vraagt mijn vriend al naar mijn boek, hoe het schrijven gaat en hoever ik ermee ben omdat hij het zo graag wilt lezen en telkens hoort hij mijn gezeur erover aan en zeg ik hem weer dat ik er nog mee bezig ben. Schiet toch op! Het leven is zo verdomd kort! Dus ja, ik rondde de boel af. En snel ook. Het nieuws dat mijn vriend uitbehandeld is zette mij ertoe een deadline te zetten en knopen door te hakken, zodat mijn vriend mijn boek kon lezen en we er samen over konden praten. Van alle deadlines die ik ooit haalde, gaf deze het meest voldane gevoel.