4 minuten leestijd

Het is een prachtige winterse lentedag. De zon schijnt volop. Mijn geliefde neemt onze zoon mee naar buiten. Vanaf de binnenplaats gilt mijn lieve jongen: ‘Mama, mama, mama!’ Hij kijkt naar boven. Ik zwaai terug. Hij wil dat ik meega. De tranen springen in mijn ogen. Ik wil ook graag mee naar het park, maar het zit er niet in. Ik ben nog zwak en herstellende van mijn longontsteking.

Al wekenlang ben ik ziek, herstellende van een longontsteking. Telkens denk ik: vandaag ga ik me beter voelen, energieker en fitter, maar dat gebeurt maar niet. Een longontsteking is niet zoals de griep, dat je na een weekje of twee het huis verlaat en enorm blij bent dat je beter bent en weer volop energie zit, helemaal bij mij niet met mijn astma. Nee, dit keer is het anders. Ik ken dit niet. Dit is nieuw voor me.

Van de ene op de andere dag ben ik een patiënt. Viermaal per dag zit ik aan een vernevelapparaat en doe middagdutjes. Nog nooit eerder voelde ik me zo moe. Elke inspanning vergt idioot veel van me. Ik voel me bejaard. Alles moet in een slakkentempo, maar ik wil doorgaan zoals altijd. En dan zegt mijn lichaam “ho ho, stop!”. Mijn grens is snel bereikt. Ik raak buitenadem en ben uitgeteld. Mijn stem verlies ik en ik raak mezelf kwijt. Heesheid neemt mijn stembanden over zodat ik nauwelijks nog verstaanbaar ben. Uit onmacht huil ik en wil ik gillen als een peuter met een woedeaanval. Het frustreert me mateloos dat ik meer wil dan ik kan.

De dokter zegt dat het wel een half jaar of langer kan duren voordat ik me weer voel als voorheen. Door mijn astma duurt het herstel extra lang. Naarmate de weken vorderen dringt de prognose van de dokter tot me door en leer ik steeds beter met de situatie omgaan. Handeling voor handeling snap ik wat ik aankan en wat niet. Ik leer het leven van een longpatiënt begrijpen. Als de wasmachine klaar is met draaien kan ik niet de was eruit halen en het erna gelijk ophangen. Nee, er moet tussen die twee handelingen een pauze zitten. Als de tram eraan komt en ik ben nog niet bij de halte dan moet ik hem laten gaan. Ik kan geen sprintje trekken en hem halen. Het zit er niet in. Lange wandelingen met de hond zijn voor nu verledentijd. Dat is pech voor haar en kut voor mij. Ik houd van wandelen, het liefst zo lang mogelijk.

Mijn leven is anders. Ons gezinsleven is veranderd. Mijn partner draait overuren en haar moeder springt vaak bij. Alles is anders. Uitjes met mijn kind mis ik het meest. Samen deden we bijna elke ochtend iets leuks. We gingen naar een museum of naar het park of de dierentuin of boodschappen doen en onderweg naar de kinderboerderij. Niets van dat alles zit er nu in. Die uitjes zijn te zwaar voor me. Mijn dreumes dragen houd ik niet lang vol. Achter hem aanrennen is me te veel. Hem omkleden en verschonen kan alleen als ik erna verzekerd ben van mijn pauze. Dit alles vind ik het ergst van deze hele situatie. Ik mis heel veel van mijn lieve kleine jongen.

Gelukkig mag ik hem wel weer optillen en kusjes geven en roept hij weer om me. Onze zoon went aan de situatie. Eventjes raakte hij erg in de war erdoor. Ik was erg ziek, lag alleen maar in bed en belandde ook nog eens in het ziekenhuis en toen lag ik daar en ging ik niet mee naar huis. Hij snapte er niets van. Hij hechtte zich hierdoor erg aan mima, hoe hij mijn geliefde noemt (“mima” is zijn versie van “ima”, wat de Hebreeuwse versie is van “mama”). Het was mima voor en na. Hij wilde alleen nog maar mima, mima, mima! En niet mama. Hij was zelfs eventjes boos op mama. Ik mocht hem niet naar bed brengen of eten geven. Ik mocht geen kusjes geven of ontvangen. Niets van dat alles. Ima was lief. Mama niet. Godzijdank is die fase nu weer voorbij. Mama moet hem nu soms zelfs knuffelen voor het slapengaan en in zijn ledikant klimmen en naast hem liggen anders wil meneertje niet slapen. En als mama niet meegaat naar het park gilt hij op de binnenplaats: ‘Mama, mama, mama!’.