Aantal jaren geleden stelde ik een buurman voor zijn tuintje aan te pakken, alle geplante planten erin waren bijna dood en onkruid had de boel overgenomen. Hij ging akkoord. Hij betaalde de nieuwe planten die ik kocht en ik was een aantal seizoenen bezig zijn tuintje er mooi uit te laten zien. Het was een helse klus. Het resultaat mocht er echter wezen. Het tuintje was mooi gezond groen en de bloemen bloeiden.

Het tuintje had uiteraard verzorging nodig. Dit nam ik op me en mijn vrouw hielp ook. Zij snoeide, ik haalde het onkruid weg en bewaterde de boel. De buurman had stromend water, een gieter en hij vermeldde mij op een dag ook, nadat ik hem tig keer vroeg de planten te bewateren, dat hij sporadisch deed en op één hand te tellen is in de afgelopen jaren, dat hij het vanaf die middag zou doen omdat hij die middag een waterslang kocht om ze water te geven, dat het ding super lang en handig was en dat het géén enkel probleem meer voor hem was om de planten in hun waterbehoefte te voorzien. Ik was blij dit te horen en verheugde me op het moment dat hij ze water zou geven en ik dit niet meer hoefde te doen. Het feit is namelijk dat ik op driehoog woon en hij beneden en ik dus telkens alle trappen op en af moest met een zware gieter om de planten te redden van uitdroging. Dit was loeizwaar, ik moest zeker tien keer (!) heen en weer. Erna had ik standaard rugpijn. Maar ik kon het niet aanzien dat zijn planten telkens bijna stierven in de zomer dus ik ging heen en weer en op en neer met die idioot zware gieter. Ik had hem natuurlijk minder vol kunnen gieten, zoals mijn vrouw vaak tegen me zei, maar dan moest ik nóg vaker op en neer en dat zag ik niet zitten dus bleef ik eigenwijs met die loodzware gieter heen en weer gaan. Maar de buurman kocht de waterslang toch, hoor ik je denken…toen was ik er toch vanaf? Nee, het gekke is dat hij me dat dus liet weten en de slang ook zelfs aan me showde, maar hij gebruikte hem niet één keer om de tuin mee te bewateren. Ik heb echt geen idee wat hij met die slang doet, maar de planten water geven ermee dat doet hij dus niet. Om de planten van hun dood te redden, bleef ik dus de trappen op en af gaan met mijn gieter. Dit hield ik een aantal jaar vol.

Dit is de eerste zomer dat ik het tuintje van de buurman niet verzorg. Sinds een jaar, dat mijn zoon is geboren, kan ik niet meer op en neer met die zware gieter. Ten eerste heb ik er geen tijd meer voor en ten tweede heb ik al rugpijn van het tillen en dragen van mijn dreumes dat ik niet óók nog die zware gieter naar beneden ga tillen. Het zit er niet meer in.

Als ik erop terugkijk, dat ik dat deed, telkens heen en weer naar beneden gaan, helemaal bezweet, zeker tien keer al die trappen op en af…verklaar ik mezelf voor gek! Maar ik leefde met die planten mee die uitgedroogd raakten en die ik niet wilde zien sterven, dus ik begrijp mezelf ook wel weer volkomen. Dat is wie ik ben. Het deed me pijn om ze te zien lijden dus probeerde ik ze te redden. Ik leef met alle levende wezens mee.

Maar deze zomer kon ik ze dus niet redden, vanwege mijn eigen drukbezette leven en mijn pijnlijke rug. En jawel, vele planten zijn nu dus dood of stervende. De buurman sprak ik er nog wel op aan in een app-bericht waarin ik vermeldde dat het toch jammer was dat de planten geen water kregen en ze nu stuk voor stuk doodgingen. De buurman appte terug dat hij het vergeten was en het diezelfde dag nog zou proberen te doen. Dit app-contact vond vorige week plaats. Het is nu augustus. De zomer eindigt volgende maand. En nee, diezelfde dag gaf hij ze ook geen water.

Van de week gaf de dochter van de andere buurman, die ietsjes verderop woont van de buurman wiens tuintje ik verzorgde, de planten in hun tuintje water. De vader zat er trots bij en bekeek het tafereel. Mijn vrouw, zoontje en ik kwamen de deur uit en zagen het buurmeisje bezig. Mijn vrouw merkte op dat het mooi was dat ze dat deed en vervolgens keken mijn vrouw en ik bedroefd naar het tuintje iets verderop, waarna mijn vrouw zei dat het toch jammer was dat die planten daar in dat andere tuintje allemaal geen water kregen en doodgingen. De buurman van de dochter die druk bezig was met hun planten was het daar ook mee eens en eensgezind knikten we met zijn drieën tegelijkertijd en keken we treurig naar het tuintje ernaast. ‘Ach,’ zei ik, terwijl mijn vrouw, zoon en ik weer aanstalten maakten om verder te lopen, ‘je kan niet de hele wereld redden, hè.’ Ik probeerde het zo laconiek mogelijk eruit te gooien, alsof het me niets deed. Ik probeerde het zo hard. Maar onderwijl diep in me, voelde ik de pijn terwijl ik doorliep en nog een blik achterom me wierp op het tuintje met de uitgedroogde planten. Jeetje, wat deed het pijn.