De Volkskrant app opende ik. Het scherm vulde zich met een foto van een uitgemergelde dreumes met als titel bij het artikel: “Holle ogen…”. Hoe de rest van de titel luidde, weet ik niet, omdat ik snel verder scrolde. Tegenwoordig bescherm ik mezelf voor beelden van stervende kinderen.

Het begon een aantal maanden geleden. In bed kon ik geen slaap vatten en ik moest mezelf bedwingen niet te huilen. Het was een foto van een baby uit de krant dat in mijn netvlies was gebrand. De baby op de afbeelding bestond eigenlijk alleen nog uit een skelet, door de huid heen waren de botten bijna zichtbaar. Met zijn handjes van botten hield hij een voedingsfles vast dat veelte groot was voor zijn fragiele kleine lichaampje. Ik wilde de baby troosten. Zijn tere lichaampje in mijn armen houden en wiegen. Een liedje voor hem zingen zoals ik mijn eigen kleine jongen kalmeer. Ik wilde hem vertellen dat het leven ook mooi kan zijn. Het niet alleen bestaat uit lijden maar veel meer te bieden heeft. Dat dit het niet is, het niet zo hoort te zijn.

De gedachte dat kinderen, kleine kinderen, zelfs baby’s, sterven door honger en dat er mensen zijn die hen dat opzettelijk aandoen, kan ik niet bevatten. En dat wereldleiders toekijken en bar weinig doen om het leed te stoppen vind ik ook onbegrijpelijk. Uithongering inzetten als wapen is een oorlogsmisdaad. Ook snap ik niet dat er mensen zijn die ontkennen dat er hongersnood is in Gaza. Of dat er mensen zijn die zeggen dat de Gazanen “geen mensen maar beesten zijn”, dat “verdienen” en “allemaal dood moeten”. Jawel, dit soort uitspraken hoor ik en lees ik en maken me niet alleen ontzettend boos maar vooral intens verdrietig, dat mensen zo kunnen denken over andere mensen. Het choqueert me ook dat er zo openlijk over gepraat wordt zonder schaamte. Even voor de goede orde: mensen zijn mensen, of zij nou wonen op het stuk grond waar jij ook op woont of verderop, het blijven mensen. Ook mensen die een religie aanhangen waar jij niets van wilt weten, zijn mensen. Zelfde geldt voor kinderen en baby’s in hongersnood, het blijven uitgehongerde kinderen en baby’s die sterven door extreme ondervoeding, op welk stuk grond ze ook leven. Ja, maar zij leven op grond dat niet van hen is! Hmm, ik denk niet dat er ooit een einde zal komen aan die discussie, maar ik kan je wel één ding vertellen: mensen uithongeren is niet de oplossing!

Volgens Unicef is de hongersnood in Gaza geen dreiging meer, maar is het de realiteit en de wereldwijde voedselveiligheidswaakhond IPC bevestigt dat het ergste scenario van hongersnood zich nu afspeelt in Gaza. Kinderen en baby’s zijn het snelst slachtoffer omdat zij nog in de groei zitten en weinig reserves hebben. Voor velen van hen zal hulp niet meer op tijd komen.

Aan de uithongering in Gaza kan ik niets veranderen en wrede gevoelloze mensen kan ik niet anders laten denken, toch blijf ik ermee bezig. Wel houd ik sinds enkele maanden de hoeveelheid aan beelden van stervende kinderen die mijn brein binnenkomen streng in de gaten. Het is een vorm van zelfliefde dat mij helpt slapen.