Na boodschappen doen mag ik van mezelf op een terras zitten. Op mijn favoriete terras welteverstaan, die op de hoek van de Ten Katestraat en Bellamystraat. Ik houd van dit terras. In de ochtend schijnt de zon erop. De mensen uit de buurt die er zitten zijn vertrouwd. Altijd zie ik weer dezelfde gezichten. Ik houd daarvan: van die mensen en van de buurt. Weinig geyup, ook geen yuppie prijzen. Helemaal ok! Dit kan uiteraard alleen met mooi weer. Vanochtend was dat het geval. Het was heerlijk! Al zat ik er maar 20 minuten. Ik genoot volop van de zon en van het praatje tussendoor en van de buurt. Dat is leven in het “nu”, wat ik nu leer. Die minuten dat ik daar op het terras zit, geniet ik. Tegenwoordig kan ik er niet langer zitten dan hooguit 20 minuten, als ik geluk heb worden het er 25 maar langer echt niet. Dit bepaalt het schema voor me. Ik zou er wel langer willen zitten. Maar dat zit er niet meer in. Het strakke schema laat dat niet toe, dat ingedeeld is in blokken. Op het moment bevind ik me in het blok “lang middagdutje”, waarin ik twee uur lang. Jawel, u leest dit goed, twee uur lang mag doen wat ik wil. Poepen, plassen, lunchen, mediteren, yoga, koffiedrinken, whatsappen en verder schrijven aan mijn boek. Ja, daar ben ik nog steeds mee bezig. Vanochtend op het terras kreeg ik de vraag of ik nog schrijf. Ja zeker, dat doe ik nog. Ik publiceer alleen zelden nog een kort stukje omdat ik me richt op mijn doel: mijn droom waarmaken. Dit klinkt nogal groots en dat is het ook. Sinds kleins af aan jaag ik namelijk al die ene droom na: een boek schrijven. Ik doe dat al zo een beetje mijn hele godganse leven. Serieus. Geen grap. Ik meen het. Om de paar jaar begon ik weer aan een boek. Het kwam alleen nooit af. Daarom besloot ik een aantal jaar geleden, me alleen nog te richten op het schrijven van een boek. Ik mocht me daarom niet bezighouden met andere creatieve bezigheden, geen fotografie, geen andere schrijfsels…niets. Ik moest me focussen op het boek, zodat er eens een einde van een boek inzicht zou komen. Dat einde is er, eindelijk. Na bijna zes jaar kan ik zeggen dat mijn roman rond is en er een einde aan gebreeën is. Of dat einde goed is, twijfel ik nog steeds over. Net als het begin. En het midden. Alla, ik ben een kunstenaar, onzeker zijn hoort daarbij. Als ik zeker van mijn zaak wilde zijn, was ik wel accountant geworden of makelaar. Maar dat lijken me niet zulke plezierige beroepen. Al ben ik ook vaak niet te genieten tijdens het schrijven, vooral deze dagen niet met dat strakke schema waar ik tussendoor nog mijn creativiteit moet tussen zien te proppen. Deze twee uur van mezelf waar ik me nu in bevind geniet ik van en tegelijkertijd bedenk ik me wat ik straks nog moet doen en of ik niet iets vergeten ben dat ik moest doen of dat ik nu niet iets anders moet doen. Dat is het gene aan schema’s die goed gelijnd en gevuld zijn, als er een gat is van twee uur, dan voelt het zeer onwennig. Ik zeg nu wel steeds twee uur, twee uur om te vullen voor mezelf, maar dat is helemaal niet zo zeker, verre van zelfs. Die twee uur kunnen zo één uur worden of misschien zelfs een half uur, het ligt er maar net aan hoe de baby slaapt. Baby? Ja. Baby! Mijn baby! Van mijn partner en mij. Onze baby! Hij bepaalt de dag. Hij is het schema. Mijn zoon. Mijn leven. Hij is nu degene die me twee uur vrijgeeft. Dank je wel, Levi, lieve lieve Levi. Wonder van mijn leven! Oh en ik bedenk me net dat ik nog niet heb geluncht, dat zou ik nu eigenlijk moeten doen in plaats van achter de pc zitten en dit tikken, want zo meteen kan opeens zo in ene deze tijd voor mezelf voorbij zijn en dan heb ik pech, dan heb ik nog niets gegeten deze middag en moet ik weer aan de slag zonder dat ik die nieuwe haring die ik net kocht in mijn maag heb zitten. Kan zomaar gebeuren. Die twee uur zijn zo om. Vanochtend hoorde ik op de radio dat vandaag de dag is van de nieuwe haring en toen kreeg ik gelijk zin in haring dus kocht ik die gelijk tijdens het boodschappen doen. Ik maakte zelf trouwens ooit een reportage voor de radio en die visboer die ik toen interviewde zei dat als je echt de lekkerste en vetste nieuwe haring wil, dat je dan helemaal niet die eerste dag het ervan moet nemen maar beter twee weekjes kan wachten omdat de vangst daarna pas écht vet is en veel lekkerder. Dat je het even weet. Nou, ik ga eten, die nieuwe haring, nu (en waarschijnlijk ook weer over twee weken), voordat die kleine wakker wordt. Ik ga ervan genieten. En ik genoot ook om dit stukje te schrijven. Dank je wel dat je mama even liet schrijven, Levi.