6 minuten leestijd

‘Normaal zie ik er niet zo uit hoor,’ ze doelde op haar uiterlijk. ‘Het is nou ook weer niet zo dat ik anders een dikke laag make-up op heb, maar ik houd er wel van om mezelf goed te verzorgen.’ De mevrouw was een patiënt die tegenover me in de kamer van het OLVG Oost lag. Corrie heette ze. Ze was 80 jaar en was opgenomen voor nierstenen. We raakten gelijk aan de praat nadat ik in mijn bed was gesetteld en de verplegers klaar waren met hun onderzoeken bij mij. ‘Ik zie er anders ook niet zo uit hoor. Ik heb mijn pyjama nog aan en mijn shirt is doorweekt van het zweet. Heel charmant allemaal,’ zei ik tegen de mevrouw terug. We gaven elkaar een knikje. ‘Gelukkig nam mijn man net tijdens het bezoek wat sieraden voor me mee. Voel ik me weer een beetje een dame,’ voegde Corrie eraan toe. Ik gaf haar een glimlach. Wat een geluk had ik, dat deze mevrouw tegenover mij lag in de kamer, wat een schat. Met Corrie vermaakte ik me prima. We vertelden elkaar over onze gezinnen en vakanties. Wij raakten niet uitgepraat tot we abrupt verstoord werden door een meneer die tussen ons in kwam te staan en aan het voeteneind van mijn bed stond die zei dat hij me kwam halen voor mijn overplaatsing naar de andere afdeling. Nee, niet weer ergens anders heen! Ik wilde blijven waar ik was, met Corrie. Wij hadden het gezellig. Eindelijk wende ik aan het feit dat ik hier in deze kamer moest overnachten en nu kwam iemand me wéér verplaatsen. Inmiddels had ik al op vijf verschillende plekken gelegen in één ochtend, terwijl ik vanochtend alleen even de deur uitging voor een bezoekje aan de huisarts in verband met mijn bronchitis.

Om elf uur in de ochtend had ik die dag een afspraak bij de doktersassistent. Twee dagen ervoor belde ik ook al de praktijk op met de vraag of ik langs kon komen maar toen ik mijn klachten vertelde werd er mij verteld dat er een griepepidemie aan de gang was en ik vast ook de griep had en een bezoek aan de huisarts daarom niet nodig was. Al zei ik nog door de telefoon: ‘Volgens mij is dit niet meer de griep, maar bronchitis. Ik heb daar geregeld last van. Ik hoest nu aan één stuk door en heb het zo benauwd dat ik mijn astmamedicatie niet meer kan innemen omdat mijn lichaam dat weigert door braakneigingen…oh, en ik heb al twee dagen 41 graden koorts!’ Nee, mijn klachten kwamen volgens de assistent overeen met de griep. De dag erna was ik nog steeds benauwd en maakte de hoge koorts me nog steeds gestoord maar dacht: ik heb de griep dus ach, whatever. No worries! De dag daarna zei mijn vrouw: ‘Jij gaat nu naar de dokter! Nu! Bel en zeg dat je langs moet komen!’ Ik belde weer. Een afspraak met de dokter zat er niet in door de drukte zei de assistent maar hij kon dan wel even naar mijn longen luisteren. ‘Dat is prima,’ zei ik door de telefoon toen ik de afspraak maakte, ‘ik hoef alleen een kuur voorgeschreven te krijgen.’ De griep was bij mij vast overgegaan in bronchitis. Dat gebeurde wel vaker. De dokter schreef me in dit soort situaties een kuur voor. Afgelopen jaar had ik al meerdere kuren voorgeschreven gekregen. De ene keer Prednison en andere keer Antibiotica en soms beiden tegelijkertijd.

In mijn pyjama ging ik mijn bed uit en maakte me klaar om de deur uit te gaan. De hond liep achter me aan en begon te blaffen toen ze doorhad wat ik van plan was. Ik zei haar dat ze maar even hoefde te wachten, dat ik zo weer thuis was. Dat bleek niet zo te zijn, ik kwam niet zo terug. Ik kwam niet eens dezelfde dag terug of de dag erna. Na een kort onderzoek door de doktersassistent werd de dokter erbij gehaald. Die luisterde naar mijn longen en zei dat hij moest overleggen met een longarts. Na het overleg zei de dokter dat het beter was dat een longarts me onderzocht en vroeg of ik het goed vond dat er een ambulance werd gebeld. ‘Een ambulance?’ zei ik verontwaardigd. ‘Ja, je moet nu zo snel mogelijk onderzocht worden in het ziekenhuis daarom moet je daarheen met de ambulance,’ zei de dokter. ‘Is dat niet nogal drastisch? Ik bedoel, ik woon om de hoek, daar kan ik me toch wel even omkleden? Mijn shirt is doorweekt door het zweet. Ik heb mijn pyjama nog aan. Ik zie er niet uit. Alsjeblieft? Ik ben hier toch ook naartoe gelopen en heb vanochtend toch ook gewoon de hond uitgelaten? Ik kan heus nog wel een stukje lopen. Thuis kan ik ook op de ambulance wachten.’ Daar kwam niets van in. De ambulance kwam me nu direct ophalen. Ik ging linea recta naar het ziekenhuis. De huisarts vermoedde een dubbele longontsteking. In de ambulance kreeg ik zuurstof en werd een infuus aangelegd. Op de eerste hulp was het bomvol en kwam ik door gebrek aan ruimte op de kinderkamer terecht. De muren waren beschilderd met een onderwaterwereld. Vissen en dolfijnen zwommen om me heen. Wat zou mijn zoontje deze kamer leuk vinden, bedacht ik me terwijl ik daar lag. ‘Meuh! Meuh!’ zou ie gaan gillen, waarmee hij “mooi” bedoelt. Zijn allereerste woord dat hij enkele maanden geleden uitsprak. Even later werd ik verplaatst naar het volwassengedeelte waar de longdokter en verpleegsters met me aan de slag gingen. Na enkele uren van onderzoeken ondergaan was de conclusie dat ik een kinderziekte had opgelopen van mijn zoontje en dit leidde tot een longontsteking. ‘Ter observatie wil ik u hier een nacht laten overnachten, vindt u dat een goed plan?’ Vroeg de longarts. ‘Ik ging er niet vanuit om hier te blijven maar ok, ja. Goed plan!’ zei ik tegen de longarts.

Op de afdeling waar ik lag met de lieve Corrie was ik maar enkele uren toen ik werd weggereden naar de longafdeling. Onderweg ernaartoe kwam er een verpleegster naast de brancard lopen die me vertelde dat ik met drie andere mannen op de kamer kwam te liggen en vroeg of ik dat erg vond. Nou, ik lag prima waar ik lag met Corrie en nu ehm… ‘Ik weet niet,’ antwoordde ik de verpleegster. Dat het drie andere mannen waren maakte mij niet uit. Maar ik wist werkelijk waar niet wat me te wachten stond. Dit was de eerste keer dat ik in een ziekenhuis opgenomen werd.

(Wordt vervolgd…)