2 minuten leestijd

Op Texel wandel ik altijd van het dorp naar de dijk waar ik langs de Waddenzee heerlijk alleen ben. Nu kwam ik aan bij de dijk en zag ik vanaf ver al heel veel auto’s geparkeerd staan met nummerborden vanuit heel Europa. Ik snapte er niets van. Was dit stukje dijk nu in ene een toeristische trekpleister geworden? Waarom? Een van de automobilisten sprak ik aan die zijn auto uitstapte. ‘Is dit nu toeval dat jullie hier allen tegelijkertijd aankomen met je auto? Waarom is het zo druk hier?’ vroeg ik. ‘Wel ja, jonge dame,’ zei de meneer met een Belgisch accent, ‘wij zijn hier allen om de brileider te spotten. Volgt u het nieuws dan niet?’ Ik volg soms helemaal geen nieuws om mijn brein rust te geven dus nee, ik wist niet waarom al deze mensen hier waren. ‘Een brileider is een vogel, neem ik aan?’ zei ik hierna. ‘Dat is correct. Een hele bijzondere uit Alaska,’ antwoordde de meneer. Bovenaan de dijk zag ik alle vogelaars op een rijtje naast elkaar staan met grote verrekijkers en telelenzen. Nog nooit eerder zag ik zoiets, zoveel mensen op de dijk bijeen, en ik kom al sinds kleins af aan op die dijk. Ik vond het een bijzonder evenement en bekeek de mensen vanaf een afstand. Vogelaars zijn een apart soort mensen. Ze turen uren in de verte, een weiland in of in de zee of een bos, met een camera of een verrekijker opzoek naar een voor hun bijzondere vogel. Hier aan de Waddenzee stonden ze allen op de dijk opzoek naar een verdwaalde eend. Eentje die heel erg veel leek op de eenden die hier ook te vinden zijn maar net wat meer kleur op zijn koppie heeft. Fascinerend soort mens die vogelaars, ze fascineren mij mateloos.