‘Hoorde je dat jongetje ook zo huilen vannacht?’
‘Welk jongetje?’
‘Dat gezin naast jullie had bezoek. Een jongetje kwam huilend de binnenplaats op. Hij heeft de hele nacht gegild.’
‘Nee, ik heb niets gehoord.’
‘Ze hebben hem vast besneden. Dat doen ze gewoon bij een oom of zo.’
‘Ehm… dat weet ik niet hoor.’
‘Het is echt zo! En dat doen ze zonder verdoving! Barbaars!’
‘Dat gebeurt niet bij elk kind.’
‘Nou, het gebeurt wel! Geloof mij nou maar! En die nieuwe buren van mij, dat zijn een stel aso’s! Zetten spullen in de gang en beneden bij de box.’
‘Jouw nieuwe onderburen zijn wel een geval apart, ja.’
‘Die moeder is zeker uitgehuwelijkt toen ze dertien was en nu zit ze met dat onhandelbare joch.’
‘Dat weet ik niet. Ik ken ze niet.’
‘Zij komt vast van het platteland daar. Oerdom zijn ze. Ze kunnen niet lezen of schrijven.’
‘Nou, nou…’
‘Wil je zeggen dat ze slim zijn dan?’
‘Ze zijn in ieder geval niet allemaal dom.’
‘De meeste wel hoor.’
‘Nee. Zo denk ik er niet over.’
‘Oh lekker dan, blijf jij maar lekker neutraal.’
‘Eh, ik ben ook geen fan van die nieuwe buren. Ik hoor hem vaak tegen haar schreeuwen. Ik heb met haar te doen.’
‘Ja, heb jij maar medelijden… moet niet gekker worden!’
‘Ja… ik moet ervandoor. Ik moet een pakketje ophalen.’
‘Ok… dag!’
Enkele dagen later kom ik dezelfde buurvrouw weer tegen…
‘Nou, ik ben er dus achtergekomen…’
‘Waarachter?’
‘Dat geschreeuw die nacht, van dat kind…’
‘Oh ja?’
‘Hij blijkt dus geestelijk gehandicapt te zijn. Daarom schreeuwde hij zo!’
‘Oké. Niets vreemds dus.’
‘Niets vreemds? Dat is natuurlijk inteelt, hè. Achterlijk volk. Bah.’
‘Jezus…’
‘Wat? Mag ik dat ook al niet meer zeggen? Niet normaal! Ik mag ook niets meer zeggen tegenwoordig!’
‘Ja… echt niet normaal, nee. Fijne dag.’