Expats zoeken verbinding. Vooral met elkaar.
Expats zeggen dat locals een hechte gemeenschap hebben. In de speeltuin waar zij de toon zetten, is dat een fascinerende gedachte.
In een speeltuin in het park hoor ik een groep expatmoeders praten over hoe de locals alles hebben en zij niets. De Amsterdamse ouders zouden volgens hen een netwerk hebben van familie, vrienden en clubjes. Zelf missen ze dat, zeggen ze, en daardoor voelen ze zich buitengesloten. Ze willen daarom een eigen expatclubje oprichten. Sociale mediakanalen staan al klaar en er moeten flyers komen. Het klinkt efficiënt, bijna alsof ze een start-up lanceren.
Terwijl ik met mijn zoon in de zandbak zit, luister ik mee. Ik tik namelijk ook al hun boxen af, terwijl ik gewoon een local ben. Mijn familie is niet meer wat het was, vrienden hebben het druk, en een clubje waar ik bij hoor kan ik niet aanwijzen. Dat maakt hun theorie over ‘de locals’ al meteen interessant.
Als ik in de speeltuin ben, ben ik meestal – of eigenlijk altijd – de enige Nederlandse ouder. Door de weeks sta ik tussen au pairs, in het weekend tussen expats; de balans slaat nooit de andere kant op. Misschien zien zij vooral wat ze zelf missen en minder wat hier feitelijk gebeurt.
Niemand spreekt Nederlands. Niemand maakt contact. De au pairs scrollen, de expats kletsen met elkaar. Ze groeten me niet; soms lijkt het alsof ik er niet ben. En als ik contact probeer te maken, blijft het ongemakkelijk hangen. Iedereen richt zich op zijn eigen kring. Soms valt een “hallo” dat ik uitstuur op de grond als een vergeten schepje in het zand. Ik bevind me ergens tussenin: zichtbaar, maar toch los van alles.
Een clubje hebben ze eigenlijk niet nodig. De speeltuin in het Vondelpark is al grotendeels van hen, die bij de kinderboerderij ook, en die in de Jordaan – verstopt tussen de huizen – voelt inmiddels evenzeer als hun domein. Zij vinden elkaar moeiteloos. Ik niet.
Dus kom niet aanzetten met “de locals hebben alles en wij niets.” In de praktijk mengen zij zich nauwelijks en nemen zij vooral veel ruimte in. Misschien ontstaan misverstanden precies daar: iedereen ziet vooral wat de ander lijkt te hebben, niet wat er daadwerkelijk gebeurt. En het laatste wat helpt, is een nieuw clubje oprichten dat de scheiding alleen maar groter maakt.
Uiteindelijk wil niemand een clubje. Iedereen wil gewoon gezien worden.